پانسمان اگزوکر

What you need to know about hydrocolloid dressings

Description

A hydrocolloid dressing is a wafer type of dressing that contains gel-forming agents in an adhesive compound laminated onto a flexible, water-resistant outer layer. Some formulations contain an alginate to increase absorption capabilities. The wafers are self-adhering and available with or without an adhesive border and in various thicknesses and precut shapes for such body areas as the sacrum, elbows, and heels.

Actions

Hydrocolloid dressings are occlusive, so they provide:
• a moist healing environment
• autolytic debridement
• insulation

Advantages

• Impermeable to bacteria and other contaminants
• Self-adherent and mold well (don’t adhere to the wound, only to the intact skin around the wound)

• May be used under venous compression products
• Easy to apply
• Minimally disrupt healing (the dressing can be worn for several days before it needs to be changed. See “Frequency of dressing changes” for more information.)

Disadvantages

• Not recommended for wounds with heavy exudate, sinus tracts, or when infection is present
• Must be used with caution on the feet of patients with diabetes. It’s suggested that hydrocolloid dressings can be used safely on diabetic foot ulcers if 1) they are used only on appropriate wounds after a thorough patient assessment, 2) the wound is superficial with no signs of infection, 3) there is low to moderate exudate, 4) there are no signs or symptoms of ischemia, and 5) dressings are changed frequently
• Assessment can be difficult if the hydrocolloid dressing is opaque
• May become dislodged if the wound produces heavy exudate
• May curl or roll at the edges
• Upon removal, dressing residue may adhere to the wound bed and there may be an odor
• May cause periwound maceration (see photo)
• May cause trauma/injury to fragile skin upon removal
• May cause hypergranulation

When to use

A hydrocolloid dressing is appropriate for these situations:
• noninfected wound with scant to moderate drainage
• necrotic or granular wound
• dry wound
• partial- or full-thickness wound
• protection of intact skin or a newly healed wound.

Frequency of dressing changes

• Change the dressing every 3 to 7 days depending upon exudate and manufacturer guidelines.
• If daily dressing changes are required, reconsider the appropriateness of this approach because these dressings are designed for extended wear for up to 7 days.

How to apply a hydrocolloid dressing

۱ Wash your hands and put on gloves.
۲ Remove the soiled dressing (noting the date it was applied) and place it in a trash bag.
۳ Remove your gloves, wash your hands, and put on new gloves.
۴ Clean the wound with normal saline
solution or prescribed cleanser.
۵ Use clean gauze to pat dry the tissue surrounding the wound.
۶ Remove your gloves, wash your hands, and put on new gloves.
۷ Apply liquid barrier film or moisture barrier to the periwound area.
۸ For deep wounds, apply wound filler or packing materials as indicated.
۹ Before applying the hydrocolloid dressing, warm it by holding it between your hands to increase adhesive ability.
۱۰ Remove the paper backing from the dressing.
۱۱ Gently fold the dressing in half lengthwise and apply it from the center of the wound outward.
۱۲ Smooth the dressing in place from the center outward. Hold the dressing in place for a few seconds to improve
adhesion.
۱۳ The dressing should be at least 1 inch larger than the wound. (Some manufacturers may require a 2-inch border.)
۱۴ You may apply tape around the edges to secure the dressing.
۱۵ Dispose of the waste.
۱۶ Remove your gloves and discard.

How to remove a hydrocolloid dressing

۱ Press down on the skin and carefully lift an edge of the dressing. Continue lifting around the dressing until all adhesive edges are free.
۲ Gently peel away the dressing from
the skin in the direction of the hair growth.

Selected references
European Pressure Ulcer Advisory Panel and National Pressure Ulcer Advisory Panel. Treatment of pressure ulcers: Quick reference guide. Washington, DC: National Pressure Ulcer Advisory Panel; 2009.

Hess CT (ed). Clinical Guide to Wound Care. ۷th ed. Philadelphia, PA: Lippincott Williams & Wilkins; 2012.

Nancy Morgan, cofounder of the Wound Care Education Institute, combines her expertise as a Certified Wound Care Nurse with an extensive background in wound care education and program development as a nurse entrepreneur.

زخم سوختگی

معرفی و درمان زخم های سوختگی

سوختگی نوعی آسیب به بدن است که پوست و گوشت انسان را درگیر می‌کند و بر اثر گرمای زیاد، جریان برق، مواد شیمیایی شامل اسیدها و بازها، شعله آتش، بخار آب و پرتوها ایجاد می‌شود. امروزه با پیشرفت علمی روش های گوناگونی برای درمان سوختگی در دسترس هست. سوختگی‌هایی که تنها بر سطح پوست اثر می‌گذارند را سوختگی‌های سطحی یا سوختگی‌های درجه اول می‌نامند. سوختگی با ضخامت نسبی یا سوختگی درجه دوم هنگامی اتفاق می‌افتد که لایه‌های زیرین پوست آسیب می‌بینند. در زخم های سوختگی با ضخامت کامل یا سوختگی درجه سوم به همه لایه‌های پوست آسیب می‌رسد. در سوختگی نوع چهارم بافت‌های عمیق‌تر مانند عضلات یا استخوان آسیب می‌بینند. درمان مورد نیاز به شدت سوختگی بستگی دارد. سوختگی‌های سطحی را می‌توان به وسیله مسکن درمان کرد، در حالیکه سوختگی‌های شدیدتر نیازمند درمان مداوم در مراکز سوختگی ویژه می‌باشند.

 

·سوختگی درجه۱

در زخم های سوختگی درجه ۱ فقط قسمت خارجی و سطحی پوست آسیب می‌بیند و از رنگ طبیعی به رنگ قرمز تغییر رنگ می‌دهد و در مواقعی ورم نیز دیده می‌شود. همچنین در این درجه از سوختگی به دلیل سالم بودن اعصاب، درد و سوزش نیز احساس می‌شود. این نوع سوختگی در صورت مراجعه سریع به متخصص زخم در کمترین زمان بهبود می‌یابد.

·سوختگی درجه۲

در زخم های سوختگی درجه ۲ علاوه بر آسیب اپیدرم، درم نیز آسیب می‌بیند. در سوختگی درجه ۲ اولین اتفاق ایجاد تاول های پر از مایع می‌باشد. بهترین گزینه در مراقبت از این نوع سوختگی نترکاندن تاول های سوختگی می باشد زیرا پوست این تاول ها بهترین پانسمان بیولوژیک برای بدن انسان می باشد و سبب بهبود سوختگی می‌شوند. برای مدیریت و درمان قطعی سوختگی درجه ۲ و محافظت از تاول ها و جلوگیری از افزایش وسعت سوختگی سریعا به متخصص زخم مراجعه نمایید.

·سوختگی درجه۳

در این نوع سوختگی علاوه بر لایه های پوست، تاندون ها و بافت چربی و در مواقعی استخوان نیز درگیر می‌شوند. نوع سوختگی بافت سیاه یا زردی تشکیل می‌شود که پس از انجام دبریدمان و برداشتن این بافت ها وسعت و عمق واقعی زخم نمایان می‌شود. این نوع سوختگی اصولا نیازمند درمان های پیشرفته و در مواقعی جراحی و پیوند پوست می‌باشد که طبق نظر متخصص مربوطه این درمان ها صورت می‌پذیرد.

 

اثر وکیوم تراپی در درمان زخم های سوختگی

سوختگی های درجه سه، پس از دبریدمان کافی، بهتر است از  وکیوم تراپی زخم بهره مند شوند، که به عنوان یک روش درمانی در آماده سازی بستر برای پیوند پوست بعدی، یا به عنوان روشی برای بهینه سازی یکپارچگی پیوندهای پوستی در این نوع زخم ها می باشد.

بیماران مبتلا به ترومای الکتریکی، که عموماً باعث سوختگی عمیق همراه با تخریب گسترده بافت و آسیب بافتی پیشرونده می شوند، نیز کاندیدای استفاده از وکیوم تراپی زخم هستند.

افزایش خونرسانی در روش وکیوم تراپی زخم برای درمان زخم سوختگی مفید است. نتیجه گیری محققان پس از استفاده از وکیوم تراپی در زخم های سوختگی افزایش پرفیوژن خون در مقایسه با سایر روش ها بود.

 

منبع:

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7949461/

زخم تروماتیک

نقش وکیوم تراپی در زخم های تروماتیک

زخم تروماتیک چیست؟

این زخم ها شامل بریدگی های باز یا زخم های شکستگی هستند، که هم پوست و هم بافت های زیرین پوست دچار آسیب می شوند این زخم ها ممکن است دارای لبه های ناهموار بوده و حاوی موادی مانند سنگ ریزه یا شیشه باشند. آسیب های ناشی از تصادفات جاده ای، زخم های چاقو و زخم های ناشی از گلوله و گاز گرفتگی حیوانات از انواع شایع زخم های تروماتیک می باشد.

 

اثر وکیوم تراپی در بهبود زخم های تروماتیک

تحریک تشکیل بافت گرانوله در این زخم ها می تواند باعث کاهش پیچیدگی گزینه بازسازی زخم باشد. به عنوان مثال، وکیوم تراپی زخم می‌تواند تشکیل بافت گرانوله برای پوشش استخوان‌ها و تاندون‌های در معرض دید را تسریع کند، اجازه می دهد زخم از طریق پیوند پوست بسته شود، زمانی که استفاده از فلپ غیرضروری باشد.

 

تحقیقات انجام شده بر روی اثر وکیوم تراپی در زخم های تروماتیک

در سال ۲۰۰۶، گروهی از پژوهشگران کارایی وکیوم تراپی زخم را در درمان ۳۴ بیمار مبتلا به زخم فاشیوتومی پس از سندرم کمپارتمانت تروماتیک ارزیابی کردند. میانگین زمان بسته شدن زخم نهایی برای گروه وکیوم تراپی زخم ۷/۶ روز و برای گروه پانسمان مرطوب معمولی ۱۶/۱ روز بود.

در سال ۲۰۱۲، تعدادی از پژوهشگران، اثر وکیوم تراپی زخم را بر میزان عفونت در ۲۲۰ بیمار مبتلا به شکستگی درشت نی را از طریق یک مطالعه چندجانبه ارزیابی کردند. میزان عفونت در گروهی که از روش وکیوم تراپی زخم استفاده کردند در مقایسه با گروهی که پانسمان مرطوب معمولی دریافت می‌کردند کمتر بود.

در سال ۲۰۱۷، گروهی دیگر از پژوهشگران، ۱۷۸ بیمار مبتلا به زخم‌های تروماتیک اندام تحتانی را مورد مطالعه قرار دادند، که زخم های آنها با جدا شدگی کامل پوست بود. وکیوم تراپی زخم به طور قابل توجهی باعث کاهش عوارض و زمان بهبودی در مقایسه با پانسمان های معمولی می شود. به گفته نویسندگان، وکیوم تراپی زخم در درمان زخم های تروما حاد مفید است و به عنوان پلی بین درمان اورژانسی و پوشش قطعی پوست عمل می کند.

 

منبع:

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC6513538/#:~:text=In%20NPWT%2C%20a%20machine%20that,flow%20and%20improve%20wound%20healing.

زخم فشاری

مقایسه روش وکیوم تراپی زخم و پانسمان نوین در ترمیم زخم های فشاری

زخم های فشاری (PU) در اثر فشار حفظ شده بین برجستگی استخوان و تخت بیمار ایجاد می شود که منجر به ایسکمی و نکروز بافت های درگیر می شود.

 

مناطق شایع ایجاد زخم بستر

این زخم ها در بیمارانی که محدودیت های حرکتی دارند، مانند آسیب های نخاعی (پاراپلژیک و کوادری‌پلژی) و بیمارانی که تحت آرامبخشی طولانی مدت هستند، شایع است.

شایع ترین نواحی پیشرفت آنها نواحی استخوان ساکروم، سیاتیک، لگن، پاشنه پا و پس سر هستند.

مقایسه درمان های رایج زخم فشاری

در سال ۲۰۰۲، گروهی از پژوهشگران یک مطالعه تصادفی و کنترل شده با ۴۱ بیمار مبتلا به زخم های فشاری عمیق انجام دادند و وکیوم تراپی را با ژل های سرعت دهنده بهبود موضعی مقایسه کردند. میانگین درصد کاهش عمق زخم در گروه وکیوم تراپی بیشتر بود (۵۱.۸٪ در مقابل ۴۲%) میانگین تعداد مویرگ ها در هر زمینه بستر زخم نیز در گروه وکیوم تراپی بیشتر بود، پژوهشگران بیان کردند که وکیوم تراپی در مقایسه با درمان موضعی ژل ترمیم و نئوواسکولاریزاسیون را تسریع میکند.

پژوهشگران، در سال ۲۰۱۲، یک کارآزمایی تصادفی کنترل شده را بر روی بیماران با درجه زخم فشاری III و IV  انجام دادند که مزایای برتر وکیوم تراپی زخم را در مقایسه با پانسمان های نوین نشان داد.

نتیجه گیری

از زمان معرفی، وکیوم تراپی زخم به یک روش شناخته شده در درمان زخم های پیچیده تبدیل شده است. با وجود انباشته شدن شواهد در سال های اخیر، وکیوم تراپی زخم هنوز برای بسیاری از جراحان شک و تردید ایجاد می کند. اگرچه کاربرد آن پیچیده نیست، دانش کافی از مکانیسم عمل و نشانه های اصلی آن می تواند استفاده از آن را بهینه و منطقی کند و منجر به ترمیم موثرتر زخم شود. وکیوم تراپی زخم باید زرادخانه درمانی جراحان را برای درمان پیچیده ترین زخم ها تشکیل دهد.    

منبع: https://www.scielo.br/j/rcbc/a/W6qy4BFN9DkdTRsGy6jrfkk/?lang=en&format=html#

تکنیک چاپ معادل پوست

چاپ معادل پوست، روشی موثر در بهبود زخم های مزمن

تکنیک چاپ معادل پوست

زخم های مزمن عمیق هستند و ترمیم آنها دشوار است. اغلب، قسمت بالای زخم قبل از قسمت پایین و عمیق آن بهبود می یابد، بنابراین زخم خود به خود فرو می ریزد. با گذشت زمان، این مورد می تواند منجر به تشکیل بافت اسکار و کاهش عملکرد پوست شود.

محققان دانشگاه بیرمنگام و دانشگاه هادرسفیلد، در ژورنال APL Bioengineering، توسط انتشارات AIP،  رویکردی را برای چاپ معادل‌های پوست ایجاد و منتشر کردند. این روش می تواند در آینده نقش موثری در تسهیل بهبود زخم های مزمن داشته باشد.

این تکنیک اولین در نوع خود است که سه لایه پوست را شبیه سازی می کند: هیپودرم یا لایه چربی، درم و اپیدرم.

آلن اسمیت نویسنده مقاله می گوید: “شما به طور موثر سه نوع سلول متفاوت دارید. که این سلول ها با سرعت های متفاوت رشد می کنند. اگر سعی کنید ساختارهای سه لایه تولید کنید، تامین هر یک از نیازهای هر لایه متفاوت می تواند بسیار دشوار باشد.”

برای حل این مشکل، دانشمندان از ساخت افزودنی لایه معلق (SLAM) استفاده کردند. آنها یک ماده ژل مانند برای حمایت از پوست معادل ایجاد کردند، ساختار ژل را در حین شکل گیری تغییر دادند تا بستری از ذرات ایجاد شود که سپس بتوانند فاز دوم تزریق ژل را پشتیبانی کنند.

در حین چاپ، لایه‌های پوست در ژل پشتیبانی قرار می‌گیرند که آن ها را در جای خود نگه می‌دارد. پس از چاپ، ژل پشتیبان را شسته و پوست معادل را لایه لایه قرار می دهند.

اگر محققان یک سوزن را از طریق ژل پشتیبان حرکت دهند، ژل سریعتر از سایر تکنیک های مشابه ترمیم می شود. این روش منجر به چاپ با وضوح بالاتر نسبت به روش های قبلی می شود و امکان چاپ ساختارهای پیچیده پوست را فراهم می کند.

 

آزمایش چاپ معادل پوست با روش ژل پشتیبان

پژوهشگران جایگزین پوست را با ایجاد یک سوراخ در بافت بدن خوک و چاپ معادل پوست برای پر کردن سوراخ آزمایش کردند. پس از ارزیابی آزمایش انجام شده به مدت ۱۴ روز، آنها علائم ترمیم زخم را مشاهده کردند.

لیام گروور، پژوهشگر ، می‌گوید:”ما از لکه‌ای استفاده کردیم که به ما امکان می‌داد تا ادغام بین مواد اولیه و بافت را تعیین و ارزیابی کنیم. ما حتی توانستیم پس از مدت کوتاهی یکپارچگی معادل پوست را نشان دهیم.”

این تیم نمی‌تواند بهبود زخم مزمن را با جایگزین‌های پوستی ارزیابی کند، زیرا این فرآیند بیش از زمانی که مدل آن‌ها اجازه می‌داد زمان می‌برد، که تنها ۱۴ تا ۲۱ روز بود. با این حال، گام بعدی آنها آزمایش مدل های طولانی تر و مناسب برای زخم های عمیق مزمن است. هدف نهایی ترمیم پوست انسان و کاهش جای زخم برای همه سناریوهای بیمار است.

منبع: https://www.sciencedaily.com/releases/2021/12/211203131213.htm

 

انتخاب میزان فشار

انتخاب میزان فشار برای انواع زخم ها با دستگاه های Simplex III

انتخاب میزان فشار در انواع زخم ها

در موارد ذیل می توان از فشار بیشتر از ۱۲۵- میلی متر جیوه و کمتر از ۱۵۰- میلی متر جیوه استفاده نمود:

۱- زخم هایی با ترشحات زیاد

۲-وکیوم تراپی با استفاده از فوم سفید

۳- وکیوم تراپی با پانسمان ابدوک که در زخم های باز شکمی استفاده می گردد.

 

در موارد ذیل فشارهای کمتر از ۱۲۵- میلی متر جیوه توصیه می شود:

۱- زخم های دیابتی پا

۲- عروق آسیب دیده

۳- بیمارانی که آستانه درد کمتری دارند

توجه: در مورد پیوند پوست از فشار ۵۰- تا ۸۰- میلی متر جیوه استفاده شود.

انتخاب نوع فشار

فیلم آموزشی انتخاب نوع فشار در وکیوم تراپی زخم

انتخاب فشار در وکیوم تراپی زخم نقش مهمی را ترمیم زخم ایفا می‌کند. فشار متغیر ترکیب مفیدی از افزایش و کاهش جریان خون که افزایش جریان خون به تسهیل اکسیژن رسانی و تامین مواد مغذی کمک می‌کند و کاهش جریان خون موجب رگ زایی و تشکیل بافت گرانوله می‌شود.

بنابراین فشار درمانی متغیر منجر به ایجاد بافت گرانوله بیشتری نسبت به فشار ثابت می‌شود.

اثرات مکرر ناشی از تغییر فشار، باعث بازسازی بیشتر لبه‌های زخم می‌شود. بنابراین جمع شدن زخم در وکیوم تراپی با فشار متغیر بیشتر از فشار ثابت می‌باشد.

برای همه انواع زخم‌ها می‌توان از فشار ثابت بدون خطر استفاده نمود.

کنتراندیکاسیون فشار متغیر

اما اجرای فشار متغیر در بعضی از زخم‌ها می‌تواند مضر باشد و کنتراندیکاسیون دارد:

  • زخم‌های با ترشح زیاد
  • گرافت‌های پوستی-فلاپ
  • زخم شکم باز (از پانسمان ابدوک در این نوع زخم استفاده می‌شود)
کرم ترمیم کننده زخم

اولین آزمایشات انسانی کرم ترمیم کننده زخم بدون اسکار

محققان دانشگاه استرالیای غربی (UWA؛ پرت، استرالیا) با صنعت همکاری کرده‌اند تا اولین مطالعه جهانی را برای بررسی یک محصول جدید – یک کرم موضعی ترمیم زخم بدون اسکار حاوی داروی  PXS-6302 (Pharmaxis) انجام دهند که پتانسیل جلوگیری یا کاهش اسکارهای ایجاد شده پس از تروما و به ویژه پس از آسیب سوختگی را دارد.

 

مشارکت کنندگان پژوهش کرم ترمیم زخم بدون اسکار

پژوهش کرم ترمیم زخم بدون اسکار با همراهی کایلی سندی هاجتس، مارک فیر و فیونا وود، همگی از دانشکده پزشکی UWA و موسسه تحقیقاتی یکپارچگی پوست UWA و شرکت داروسازی Pharmaxis (شریک صنعتی) و مرکز آزمایش‌های بالینی Linear Clinical، واحد تحقیقات جراحات سوختگی و خدمات سوختگی در حال انجام است.

سندی هاجتس می گوید که اسکارهای پوستی بار فیزیکی و روانی قابل توجهی را بر روی بیماران برجا می‌گذارد. هدف از درمان‌هایی که در حال حاضر وجود دارد اصلاح اسکار در مرحله حاد، مانند هنگام بهبود زخم و بلوغ اسکار از طریق گزینه‌هایی مانند کامپرشن تراپی، ورقه‌های ژل سیلیکونی، کرایوتراپی و یا اصلاح اسکار با لیزر می باشد که نتایج محدودی ایجاد می‌کند.

این ترکیب جدید ممکن است به طور بالقوه از نیاز به روش های تهاجمی مانند جراحی یا روش های غیرتهاجمی مثل لیزر جلوگیری کند.

اولین آزمایش انسانی در جهان، با مدیریت فیونا وود و سندی هاجتس، با هدف تعیین ایمنی و تحمل پذیری محصول در داوطلبان سالم انجام می شود که نتایج آن منجر به انجام آزمایشات بیشتر در بیماران سوختگی و بیماران جراحی می شود.

ایجاد اسکار پس از جراحی تاثیر زیادی بر سلامتی بیمار و احساس آنها نسبت به خود دارد. آنچه ما امیدواریم این است که این کرم جدید پتانسیل بهبود نتایج اسکار را در بیماران پس از جراحی داشته باشد.

 

داروی PXS-6302

ما همکاری طولانی و سازنده ای با محققان UWA داشته ایم و این اولین آزمایش جهانی داروی ما PXS-6302 نشان می دهد که آیا نتایج قابل توجهی که در مدل های پیش بالینی دیده می شود می توانند در بیماران تکرار شوند یا خیر.”

آنها با هم آزمایش موضعی Pharmaxis را که به نام PXS-6302 شناخته می شود، آزمایش خواهند کرد که نتایج پیش بالینی امیدوارکننده ای را در مهار آنزیم هایی که نقش مهمی در ایجاد بافت اسکار دارند، نشان داده است. کشف تیم تحقیقاتی Pharmaxis، PXS-6302 برای از بین بردن اسکارهای پوستی و کاهش بروز بیماری های همراه که در کنار زخم ها ایجاد می شوند، طراحی شده است و در همان پلت فرم علمی PXS-5505 عمل می کند. هر دو دارو برای مهار آنزیم های لیزیل اکسیداز مسئول فیبروز و اسکار، کار می کنند.

مکمل غذایی

مکمل های غذایی، درمانی موثر در زخم های سخت ترمیم شونده

آدریانو آ مهل (Universidade Tecnológica Federal do Paraná، Curitiba، برزیل) و همکارانش در مجله مراقبت از زخم نتیجه‌گیری می‌کنند که مکمل های غذایی خوراکی تخصصی می‌تواند یک گزینه درمانی برای زخم‌هایی باشد که به سختی التیام می‌یابند.

بر اساس این منطق که دریافت غذایی نقش اساسی در ترمیم بافت آسیب دیده ایفا می کند، همانطور که قبلاً در مقالات مشخص شده است، محققین یک ارزیابی تصادفی کنترل شده از اثرات مکمل های تغذیه ای تخصصی در ترمیم مواردی که به سختی بهبود می یابند، انجام دادند. مکمل های مورد استفاده حاوی اسیدهای آمینه پرولین و آرژنین و همچنین سطوح بالایی از ویتامین های A، C و E، علاوه بر روی و سلنیوم بودند.

مهل، محقق اصلی این مطالعه، انتخاب زیربنای این انتخاب ترکیب تغذیه ای را توضیح داد:” اگرچه بهبود زخم یک فرآیند پیچیده است، اما سنتز کلاژن برای انجام آن لازم است. این سنتز به هیدروکسیلاسیون پرولین و لیزین، وجود کوفاکتورهایی مانند ویتامین های A، E و C، آهن، روی و سلنیوم و اکسیژن رسانی به سلول ها بستگی دارد.

برای اینکه این فرآیند به طور ایده آل اتفاق بیفتد، باید به عواملی مانند تامین انرژی کافی پروتئین توجه ویژه ای شود. با وجود این، اطلاعات کمی در مورد مکانیسم دقیق برخی از مواد مغذی در فرآیند بهبود و همچنین تأثیر مستقیم آنها بر روند بهبودی، دوز مکمل و دوره استفاده بهینه آن ها وجود دارد.

 

نتیجه آزمایش

مهل و همکارانش اظهار داشتند:” آگاهی در میان متخصصان سلامت از نقش مهمی که تغذیه در سلامت کلی و درمان بیماری ایفا می‌کند بسیار کم است و باید گسترش یابد. یک مداخله تغذیه ای زودهنگام و به موقع به معکوس کردن پیامدهای منفی تغذیه اشتباه کمک می کند.

استفاده از یک مکمل غذایی خوراکی تخصصی با هدف بهبود زخم باید از مرحله ارزیابی اولیه زخم به عنوان ابزار مداخله ای زودهنگام در درمان زخم در نظر گرفته شود.

وضعیت تغذیه مناسب را می توان نه تنها از طریق تکامل و درمان زخم، بلکه از طریق عدم وجود عفونت و سایر عوارض در طول فرآیند بهبود اندازه گیری کرد.

علیرغم اینکه یافته های این مطالعه “امیدبخش” هستند، نویسندگان همچنین می گویند که برای تایید نتایج آنها به مطالعه بزرگتری نیاز است.

 

منبع:

https://iwoundsnews.com/oral-nutritional-supplements-effective/

دیابت

مقایسه وکیوم تراپی و پانسمان های نوین بر ترمیم زخم در افراد با زخم پای دیابتی

مقدمه

دیابــت شایعترین بیماری مزمن و از مهم ترین مشکلات بهداشتی، درمانی و اقتصــادی در جهــان می باشد. این بیماری سالیانه منجر به حدود ۴ میلیــون مــرگ می شود. تخمین زده شده که شیوع دیابت از ۹/۳ درصد در سال ۲۰۱۹ به ۱۰/۲ درصد در سال ۲۰۳۰ برسد. رئیس انجمن دیابت ایران شیوع ابتلا به دیابت در میان جمعیت بالای ۱۸ سال کشور را ۱۲ درصد اعلام کرده است.

 

زخم پای دیابتی

 

اهمیــت بیمــاری دیابــت بــه علــت شــیوع بــالای آن و عــوارض حاد و مزمن متعــددی می باشــد کــه متعاقــب آن ایجــاد می‌شــود. یکی از شایعترین عوارض مزمن دیابت زخم پای دیابتی است که در اثر کاهش خونرسانی به اندام تحتانی به علت مشکلات عروقی متعاقب دیابت بوجود می آید. شیوع جهانی زخم پا در مبتلایان به دیابت ۶ درصد و در ایران نیز ۳ درصد می باشد.

از مهمترین عوامل خطر زخم پای دیابتی می توان به نوروپاتی دیابتی، بیماری عروقی، تغییر شکل پا و کاهش مقاومت در برابر عفونت اشاره کرد. علیرغم استفاده از روش های مختلف پیشگیری و مداخله های انجام شده برای درمان زخم پای دیابتی، همچنان شیوع آن بالا بوده است. زخم پای دیابتی منجر به قطع عضو در بیماران دیابتی می شود.

با توجه به هزینه بالای درمان و بستری طولانی مدت و همچنین درصد بالای قطع عضو، شیوه های مختلفی تاکنون برای درمان زخم پای دیابتی در سراسر دنیا به کار گرفته شده است و درمان های جدیدی نیز در دست تحقیق است. تکنیک های متعددی برای ایجاد التیام در زخم های دیابتی ایجاد شده که شامل پانسمان های نوین، دبریدمان زخم و استفاده از فشار منفی است.

التیام و درمان زخم با استفاده از فناوریهای جدید از جمله وکیوم تراپی که با اعمال فشار منفی بر روی عضو مبتلا باعث افزایش جریان خون عضو و بهبودی سریعتر آن می شود، یکی از مباحث نوین پزشکی در دنیا است.

 

پژوهش مقایسه روش های درمان زخم پای دیابتی

این پژوهش یک مطالعه توصیفی مقایسه ای بود که بر روی دو گروه مبتلایان به زخم پای دیابتی تحت وکیوم تراپی و پانسمان های نوین از مرداد تا بهمن ماه ۱۳۹۸ در کلینیک زخم و بخش های بستری بیمارستان الزهرا و امین انجام شد.

پس از تصویب طرح در معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، پژوهشگر از بین ۳۲۳ فرد مبتلا به زخم پای دیابتی مراجعه کننده به مراکز نمونه گیری در طی ۷ ماه، تعداد ۱۴۰ فرد مبتلا به زخم پا که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند، از طریق نمونه گیری آسان انتخاب نمود.

 

نتایج پژوهش

نتایج این مطالعه نشان داد که در هر دو گروه از ابتدای درمان زخم در حال بهبود است. با مقایسه میانگین نمره مشخصات زخم در هفته های مختلف می توان نتیجه گرفت که هر دو روش استفاده از پانسمان نوین و وکیوم تراپی بر ترمیم زخم در مبتلایان به پای دیابتی موثر است.

 

با مقایسه میانگین نمره مشخصات زخم بین دو گروه می توان فهمید که از هفته سوم به بعد اختلاف معنی داری در میانگین نمره مشخصات زخم بین دو گروه وجود دارد و کاهش میانگین نمره مشخصات زخم در گروه وکیوم تراپی بیشتر بود بنابراین به نظر میرسد که روش وکیوم تراپی برای بیمارانی که زخم های عمیق با ترشحات زیاد دارند و احتیاج به زمان طولانی تری جهت ترمیم زخم دارند مناسب تر است.

 

در حالیکه بیمارانی که زخم‌های سطحی‌تر دارند و مدت زمان کمتری جهت درمان نیاز دارند، می‌توانند از نتایج مثبت پانسمان‌های نوین در درمان زخم سود ببرند. بدون این که هزینه‌های وکیوم‌تراپی به آن‌ها تحمیل شود.

 

نویسندگان:

عصمت حسن زاده قهدریجانی: دانش آموخته کارشناسی ارشد پرستاری داخلی جراحی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
فخری صبوحی: (نویسنده مسئول) مربی، مرکز تحقیقات مراقبت های پرستاری و مامایی، گروه پرستاری سلامت بزرگسالان، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.
مریم شیرازی: مربی، گروه پرستاری سلامت جامعه، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.

 

منبع پژوهش:

این پژوهش برگرفته از پایـان نامـه کارشناسی ارشد پرستاری داخلی جراحی به شماره طرح ۳۹۸۲۷۱ و کد اخلاق IR.MUI.RESEARCH.REC.1398.208 می باشد.

 

لینک پژوهش:

http://jdn.zbmu.ac.ir/article-1-440-fa.pdf

12